International law blog

Cases and News

After the battle in Gaza

After the battle in Gaza, TV news and news agencies websites were filled with interviews and reviews on possibility of bringing a case against Israel for its militants war crimes, for instance through ICC mechanism. Recently, Julian Ku made a post on Opinio Juris website under the name Asymmetric Legal Enforcement in Gaza; in that writing, Ku correctly cleared out that there would be no chance to prosecute any possible crimes under the current legal order of the ICC, and that such possible violations have to be charged through the domestic judicial systems of the conflicting parties; since Hamas does not welcome any accusation against its members for their probable war crimes, and since Israel is a government with transparent judicial system, because of this asymmetric bureaucratic difference «it is almost certainly true that Israelis actually face the possibility of legal punishment, whereas it seems fairly clear that no Palestinan does».

Letting aside the truthfulness of such a plea, I would like to use this opportunity to develop my perspective from a different angel to the problem of Gaza that stays still.

Whilst international law does not allow seizure of territory by use of (military) force, and it is one of the reasons that international law has its current stability, yet Israel has shown its reckless disrespect for this rule, and threat and use of military force has become a pivotal instrument to serve ends of that state’s foreign policy. In writer’s view, if there is any sort of asymmetric legal enforcement in Gaza, in the first place, it is due to continuance of occupation of Palestinian territory and keeping a vast amount of population under the siege in Gaza by Israel.

Of course writer of these lines does not intend to defend brutal and inhuman policy of attacking civilians by any of the parties to the conflict; Israel clearly uses Israeli population to stabilize its control over the occupied region (which is vividly against jus post bellum and the responsibility of occupying power), and it has been claimed that Hamas uses human shield; regarding the situation with Israel, words fallen short to describe Israel government’s disrespect of international rules, but as this written piece is concerned about the other party, if being a National Liberation Movement has any meaning at all, it has to be bloomed in the peaceful manner of the movement and its methods of endeavor.

Here I have a question to put forth for all the readers, (probably including some of the professors that I know): International law, for recognition of internal insurgency used to deem the respect for laws on the battle-field as a necessary element;

Is this sine qua non for an armed group to respect Humanitarian law and Jus in Bellum to be recognized as a National Liberation Movement?(of course no matter the answer to this question is, that would have no effect on Israel obligations for congruence with IHL)

If any international consensus exists on the mere problem of formation of a Palestinian state, it has to come true in the first step, to dry out roots of violence in the future and then to prosecute offenders of the both sides; as far as I can remember the UN Security Council is the responsible and principal organ for such a mandate. Establishment of and independent, international commission of inquiry has been deemed essential in this respect by Human Rights Watch.

Irony is: what Israel has been a barrier for, that is, formation of the State of Palestine, now has become a barrier for countering Palestinians engaged in targeting Israeli civilians through international organizations; the Human Rights Council therefore has omitted Palestinian side from the inquiry.

Advertisements

فوریه 23, 2009 Posted by | حقوق مخاصمات مسلحانه, حقوق بین الملل کیفری, حقوق بشر دوستانه | بیان دیدگاه

Combatants and the Combat Zone

در ارتباط با موضوعات targeted killing و دفاع مشروع در قبال گروه های مسلح نامتعارف، خواندن مقاله ی فوق مفبد به نظر می رسد؛ بحث میدان جنگ و عدم مشروعیت هدف قرار دادن رزمنده خارج از آن، و نیز موضوع جنگ های نامتقارن مباحث مرتبط به شمار می رند.

دوستانی که نوشته های Mary Ellen O’Connell را دنبال کرده اند و با دیدگاه اصولی و معتدل او آشنا هستند احتمالا از خواندن این نوشته نیز لذت خواهند برد. (حقیر خود هنوز فرصت نکرده ام).

فوریه 11, 2009 Posted by | کتاب ها و مقالات روز, حقوق مخاصمات مسلحانه, حقوق بشر دوستانه, دانشگاهی | بیان دیدگاه

رژیم بازداشت حاکم بر تروریست ها

یکی از پانل های حاضر در همایش دو روزه ی حقوق بین الملل بشر دوستانه ی عرفی در دانشگاه تهران که ماه گذشته برگزار شد در مورد رژیم حاکم بر بازداشت ها در حقوق بین الملل بشردوستانه بود. در طول این همایش استاد ارجمندم جناب آقای دکتر امیرحسین رنجبریان نیز ، که از سخنرانان به شمار می رفتند ، حسب پایبندی شان به مبانی انسان دوستانه و حقوق بشری حقوق بین الملل بشردوستانه چنین استدلال کردند که بازداشت این افراد باید تحت مقررات عمومی حاکم بر بازداشت ها ، خصوصا آزادی دسترسی به دادگاه های بی طرف برای اثبات حقیقی بودن اتهامات باشد .

در این ارتباط این نظر نیز بطور عمومی مطرح گردیده است که این رزمندگان و اشخاصی که در طول آنچه جنگ علیه تروریزم خوانده شده ، آنجا که دیگر جنگی (در صحنه ی نبرد ) در میان نیست امری غیر قانونی به شمار می رود.

به تازگی مقاله ای از ماتیو ماکس در این ارتباط منتشر شده است که به نظر خواندنی می رسد.

حقیر تصور می کند 3 نکته را نباید در این ارتباط نادیده گرفت : نخست متن دو قطعنامه ی  1368 و 1373 شورای امنیت؛ دوم ، آنچه ما از آن در حقوق بین الملل تحت عنوان Responsibility to Protect نام می بریم و بر دوش دولت هاست؛ و سوم طبیعت شبکه های مجرمانه ای مانند القاعده که عمده ی منابع مالی خود را از طریق کمک های مالی اشخاص خصوصی و یا قاچاق مواد مخدر تامین می کنند و می توانند مستقل از دولت ها عمل کنند. اینها و البته بسیاری دلایل حقوقی و مادی دیگر بنده را کمی به دیدگاه مخالف و انتقادی سوق می دهد.

نوامبر 24, 2008 Posted by | قطعنامه ها, کنوانسیون های لاهه و ژنو, کتاب ها و مقالات روز, گفتارها, حقوق بشر دوستانه | ۱ دیدگاه

Preemptive Attacks On Iran’s Nuclear Facilities? Double Trouble

نوشته ای از این نویسنده با عنوان فوق روی SSRN قرار گرفت . از آنجا که این مقاله هنوز در ژورنال خاصی طبع نگردیده ، نظرات شما در ارتباط با تکمیل آن مورد استقبال نویسنده قرار خواهد گرفت.

این نوشتار می کوشد تا پاسخی باشد به دو پرسش: نخست آیا حمله پیشدستانه به تاسیسات هسته ای یک کشور غیر مسلح به سلاح هسته ای توسط کشوری دیگر ، تحت حقوق جاری بین الملل در زمینه ی استفاده از زور مجاز است؟ ؛ دوم ، آیا حمله ای متعارف علیه یک تاسیس هسته ای چنانچه آثار مخرب هسته ای برای محیط زیست ، افراد انسانی و نهایتا تمامیت ارضی و استقلال سیاسی دولت هدف را در وزنی که از حمله ای هسته ای انتظار می رود در پی داشته باشد می تواند یک حمله ی هسته ای تلقی شود ؟ و چنانچه پاسخ به پرسش اخیر مثبت بود ، مسئولیت جامعه ی بین المللی و شورای امنیت سازمان ملل متحد به عنوان رکن اصلی حفظ صلح و امنیت بین المللی در قبال این تهدید یا عمل تجاوز چیست؟

پاسخ به پرسش نخست منفی ؛ دوم مثبت ، و نهایتا چنانچه از آن بحث خواهد شد ، پنج عضو دائم شورای امنیت و مسلح به سلاح هسته ای بطور انفرادی مسئول و ملزم به یاری رساندن به کشور هدف می باشند.

سپتامبر 23, 2008 Posted by | قطعنامه ها, مقاله ها و کتاب ها, مسئولیت سازمان های بین المللی, کتاب ها و مقالات روز, توسل به زور, حقوق بین الملل محیط زیست, حقوق بشر دوستانه, دفاع مشروع, سازمان های بین المللی, شورای امنیت | ۱ دیدگاه

بازداشت RADOVAN KARADZIC

رادووان کارادزیچ ، سرکرده ی سابق Republika Srpsa روز 21 جولای بازداشت شد. اوکه از 1995 خود را از نظر ها دور نگاه داشته بود با اتهاماتی چون ژنوسید و جنایات جنگی روبروست. ادعانامه ی دادستان دادگاه بین المللی یوگویسلاوی سابق را می توانید اینجا بخوانید. Case Information Sheet و نیز بیانیه ی دادستان Serge Brammertz نیز مفید و خواندنی به نظر می رسند.

ژوئیه 23, 2008 Posted by | آراءِ محاکم بین المللی, حقوق بین الملل کیفری, حقوق بشر, حقوق بشر دوستانه, خبرها و رویدادها, دیوان های ad hoc | بیان دیدگاه

گام نخست

ژوئیه 10, 2008 Posted by | حقوق بین الملل, حقوق بشر دوستانه | , , | بیان دیدگاه